Hazreti Fatih’in İstanbul’u muhasara ettiği zaman yaptırdığı Rumeli Hisarı, uzaktan bakıldığı zaman eskimez harflerle “Muhammed” biçiminde okunacak şekilde inşa edilmiştir.
Bunun yapılışını ise Evliya Çelebi, Seyahatnamesi’nde şöyle anlatmaktadır:
- İstanbul daha küffar elinde iken, tepenin başında bir kilise vardı. Kilisenin papazı ise gizlice müslüman olmuş ve İstanbul’u fethedecek kumandanın Muhammed (Mehmet) isminde birisi olacağını kitaplarında okumuştu. Edirne’de ikinci Mehmet’in (Fatih) tekrar tahta çıktığını duyunca derhal gizlice bir mektup ile:
“İstanbul’u fethedecek olan Rasülüllah’ın övdüğü o güzel komutan sensin, buraya bir kale ve Akdeniz’in boğazında iki kale yapıp, İstanbul’a iki taraftan yiyecek ve giyecek yardımı girmesine müsaade edilmezse, kıtlık ve pahalılık olması muhakkaktır. Azametle Edirne’den deniz gibi askerle bu bizim tarafa teşrif ediniz…” dedi.
Fatih bu mektubu alınca göğsü genişledi ve bir kat daha ferahladı. İstanbul’a av yapmak maksdıyla gelip, boğazdaki gizli müslüman papazla görüştü. Papazla Rumeli Hisarı’nın yapılmasında mutabık kaldılar. Fakat daha oralar küffar elinde olduğu için, bunu nasıl yapacaklardı. Padişah, Bizans Kralı’na bir çok av gönderdi ve onunla dostluk alış verişinde bulundu. Bu arada Fatih şimdiki Rumeli Hisarı’nın olduğu yeri, Konstantin’den bir av köşkü yapmak için izin istedi. Fakat Konstantin bunu kabul etmeye yanaşmamakla beraber, red cevabı da veremedî ve:
- Bir sığır derisi kadar çiftlik yaparsa makbülümdür. Ama bir sığır derisinden büyük olursa iznim yoktur, sonra barışa aykırı hareket edilmiş olur, dedi.
Kralın bu sözlerini Fatih’e tebliğ ettiler. Hazreti Fatih elçi önünde öküz derisi büyüklüğünde bir kule yapmaya başladı. Elçi gittikten sonra ise ne kadar ırgat ve mimar varsa hepsi buraya toplanarak Rumeli Hisarı’nın inşaasına başlandı. Hazreti Fatih, Krala verdiği sözü zahiren bozmamıştı. Çünkü Kral’ın kendisine gönderdiği öküz derisini iyice gerdikten sonra, ince dilimler halinde dildirdi, bir ip gibi yaparak nereye kadar yetmişse o kadar büyüklükte bir hisar yaptı.
Hisarın yapılışı sırasında çok büyük yararlığı dokunan müslüman papaz:
- Padişahım, mübarek adınız Mehmet’tir. Kitabınızda Konstantin devletinin sizin elinize geçeceği yazılıdır. Şimdi bu kalenin şekli sizin isminize benzer şekilde olmalıdır. Ben bu işi kırk seneden beri hesap eder dururum. Fakat bu zamana kadar kimseye açmış değilim. Bu işte bir nevi mütehassıs sayılırım, diyerek kolları sıvadı, ve hakikaten Rumeli Hisarı kufi yazı ile “Muhammed” şeklinde yapıldı. Hisarın gizli gizli yapılışı tam altı ay sürdü. O zamana kadar etrafını çalı-çırpı ile örtüyorlardı. Yapılıp da artık yıkılması diye bir korku kalmayınca bir gece hisarın etrafındaki ormanı ateşe verdiler. Bir gecede orman yanıp kül oldu. Ve hisarın hakiki görünüşü bir inci gibi ortaya çıktı. Bundan sonra daha evvel hazırlanan asker, bütün top ve tüfeklerini alarak kaleye yerleştiler ve kale bir cephanelik haline geliverdi.
Kral bu hali işitince:
“Barışa aykırı bir kale yapmışlar” diyerek bir elçi gönderdi.
Hazreti Fatih ise, daha evvel dilim dilim yaptığı sığır derisini göndererek:
-Barışa aykırı bir hareket yok. Biz sığırın derisinin yetişebildiği yer kadar bina yaptık, dedi ve ondan sonra da muhasaraya girişildi…
http://www.kubacami.org/konular/istanbul/rumeli_hisari.htm
ÖKÜZ DERİSİ KADAR YER – RUMELİHİSARI EFSANESİ
0 Koca Rumelihisarı var ya, onun kapladığı yer bir öküz derisi kadardır. Şaşmayınız. Gerçi Allah hiçbir zaman derisi o genişlikteki bir sahayı tutacak öküz yaratmadı ama, bu işin nasıl olduğunu efsanesi söyle anlatır:
Rumelihisarı’nın bulunduğu tepede eskiden bir manastır vardı. Manastırın Başkeşişi gizlice Müslüman olmuştu.O zamanki Osmanlı Padişahı ikinci Murat ölüp de yerine oğlu, sonradan Fatih olacak olan. Sultan ikinci Mehmet geçince, bu Baskeşiş Edirne’de bulunan Fatihe bir mektup yazdı.Onu “Istanbul’u fethedecek ulu emîr sensin” müjdesini verdi. Fatih Sultan Mehmet bu mektubu alınca çok memnun oldu, av avlamak bahanesiyle Karadeniz kıyısındaki Terkos civarına geldi. Terkos kalesinin den geçip Bizans imparatoruna hediyeler verdi. Bu arada da avladığı avlardan seçip Bizans İmparatoruna hediyeler yolladı, bu suretle onlara dostluğunu göstermek istedi. Fatih’in asıl gayesi başka idi. O, Müslüman olmuş akıllı Başkeşiş gönderdiği mektubunda:
“Akdeniz Boğazında iki kale,İstanbul Boğazında da bir kale yaptırıp Bizans’ın zahire yollarını kesesiniz. Bizans’ta kıtlık olacaktır. O zaman da İstanbul’u şereflendirirsiniz” demişti. Aklına bunları koyan Fatih hediyeler gönderirken imparatorun, şimdiki Rumelihisarı’nda bir av kulesi ile bir çiftlik yapması için kendisine müsaade edip etmeyeceğini sordurdu. Bizans imparatoru izin verdi. Gelen elçi şöyle konuştu:
-”İmparator hazretleri yaptıracağınız av kulesinin bir öküz derisi kadar yer tutmasını şart koştu ve buyurdu ki, Eğer deriden fazla yer tutarsa iş o zaman barışa aykırı düşecektir.”
Fatih Sultan Mehmet, Bizans elçisinin önünde bir öküz derisi kadar yere bir kule yaptırmaya başladı.Fakat,Fatih bir taraftan Müslüman olmuş o keşişle temasa devam ediyordu.İşte o keşiş, padişaha öküz derisini ince ince sırımlar halinde keserek birbirlerine eklenmesini ve bu suretle meydana gelecek şeridin çevirebileceği kadar sahaya Rumelihisarı’nın kurulmasını söyledi. Bu fikri Fatih çok beğendi. öküz derisini çok ince bir bıçakta dilim dilim kestirdi. Sırımları birbirlerine ekletti.. ne ekletti. Çevirdiği kadar yere, o yalçın kayaların üzerine, Edirne’den ustalar getirtip,Rumelihisarı’nı yaptırdı.
Müslüman keşiş, Rumelihisarı’nın inşasına başlanırken Fatih Sultan Mehmet’e bir teklifte daha bulundu.
— Padişahım adınız Mehmet’tir. Kitabımızda Bizans’ı sizin fethedeceğiniz yazılıdır. Bu kaleyi, adınız Mehmet’e benzetmek gerektir. Ben bu işe kırk yıldır memurum. Hem de büyük bir mimarım. Ama herkesten sakladım, dedi ve bütün ustaları başına topladı, Rumelihisarı’nı Kufi yazı ile Mehmet kelimesine uygun bir şekilde kurdurdu.
Hisar, altı ayda tamamlandı. Ormanlık olan çevresi açılınca Rumelihisarı bütün ihtişamıyla ortaya çıktı.Hem içine askerlerle top, tüfek de yerleştirilmişti. Bizans imparatoru bunu haber alınca, «Bu hal barışa aykırıdır» diye Fatih’e elçi gönderdi.
Fatih dilim dilim kesilmiş öküz derisini imparatora gönderdi ve elçiye:
— İmparatora söyleyiniz, esirgemediği müsaade üzerine bir öküz derisinin tuttuğu kadar yere hisarı bina ettik, fazlası varsa yıkalım dedi.
Fakat, artık padişahla imparatorun arası açılmış ve İstanbul savaşı da bu hadise ile başlamıştı.
Bu efsaneyi Evliya Çelebi nakleder. Evliya Çelebi her şeyden önce büyük ve çok usta bir röportajcıdır. Yazdıklarını derlemiştir, fakat uydurmamıştır. Bu efsanenin tarih karşısındaki değerini ölçmeye girişecek değiliz. Bu öküz derisi işinin, daha doğrusu hilesinin karıştığı iki efsane daha vardır. Biri İsa dan iki yüz yıl önce Romalılar tarafından yerle yeksan edilen tarihin pek ünlü şehri Kartaca kalesinin kuruluşu hakkındadır. Bir zamanlar bugünkü Suriye topraklarında bir Finike devleti vardı, işte o devletin krallarından birinin kızı Didon, bir gemiyle bugünkü Tunus kıyılarına gelip, oraların kıralı Larbas’tan bir öküz derisinin kaplayacağı kadar bir yer ister ve satın alır. Sonra o deriyi ince ince kesip yaptığı şeritle arazi sınırlayıp Kartaca şehrini kurar. Kartaca’nın kulesine Byrsa denirdi. Byrsa; sahtiyan, yani deri demektir. Bu efsane mitolojide de yer alır. Günümüzden iki bin sene evvel yaşamış olan ünlü Romalı şair Virjilîus, «Aeneid» adlı eserinde bu efsaneyi zikreder.
Öbür efsane ise hiç akla gelmeyecek bir yerde, Sibirya’da geçer. Bu efsaneyi 1858′den 1870 yılına kadar Sibirya’da dolaşan ve gördüklerini «Sibirya’ dan» adlı büyük eserinde toplayan Dr. Wilhelm Radloff, İrtiş nehri dolaylarında derlemiştir. Bir gün Rus hükümdarından kaçan üç hırsız, İrtiş Nehri boyundaki Sibir – Tatar devletinin Hakanı Közüm Kan’a gelir. Bu üç hırsızın başı, Yarmak adında biridir. Uzun bir süre sonra oraların dillerini öğrenen Yarmak, Közüm Kan’a müracaat ederek kendiside «Bir öküz derisi kadar yer verilmesini» ister. Közüm Kan da verir. Yarmak bir öküz derişi alır ve tıpkı yukarıdaki efsanelerde olduğu gibi ince , ince keserek koca bir sahayı çevirir. Halk, Közüm Kan’a gelip «Kafir çok yer alıyor» diye şikayet edince Közüm Kan «Bunu kendimiz verdik» cevabiyle karşılar. Bu efsane Rusların XVI. Yüzyılda Sibirya içlerine nüfuz etmelerinin ve oralarım hükümleri altına almalarının hikayesidir. Görülüyor ki her üç efsanede de, bir yeni yeri alma hareketinin başlangıcı ve niyeti saklıdır. Evliya Çelebi’nin Rumelihisarı hakkında naklettiği efsane de bir yeri zaptetme niyetinin tipik bir örneğidir. Gerçekten de Rumelihisarı’nın inşa edilmesinden sonra Fatih, Bizans’ı ortadan kaldırmak niyetini tellallarıyla halka duyurmuş ve seferberlik ilan etmiştir.
Kartaca nerede, Boğaziçi nerede, Sibirya nerede?… üstelik arada binlerce yıllık bir zaman farkı da var. Sibirya’dan Kartaca’ya ve İstanbul’a kadar bütün dünyayı dolaşan bir efsane: öküzün derisi!….
http://www.eantikaci.com/nostalji/hisar.asp
BİR BAŞKA ÖKÜZ DERİSİ EFSANESİ
“İstanbul muhakkak fetholunacaktır. Oranın emîri (fâtihi), ne hoş hükümdar bu (fethe katılan) asker, ne hoş askerdir.” (Kırk Mevzuda Kırk Hadîs, Hadîs No: 28, Sayfa: 609; Feyz’ül-Kadir, Cild 5, Sayfa: 262)
İstanbul’u Battal Gazi’nin kuşatması da dahil on iki sefer kuşatılmıştır. İlk kuşatan Hazret-i Muâviye’nin ordusu, son kuşatan Fatih Sultan Mehmed Han Hazretleri’dir. Bir kitapda okudum, gerçeği ile hiç alakası olmayan şeyleri yazıyor. İmam Hüseyin’in iki kızının İstahbul’da şehid düşmesini çok yanlış yazmışlar. Aslı ile hiç alakası yok. Evliya Çelebi Hazretleri’nin seyahatname isimli kitabında İstanbul’un on iki kere kuşatıldığını şöyle yazıyor:Bunda sadece Ömer İbn-i Abdülaziz olsa gerek, ikinci kuşatmayı o yaptı. Bu kitabın yanlış olduğunu anlatmak için onun kuşattığının özetini yazacağım. Ömer İbn-i Abdülaziz Emevi halifelerinden olup Peygamberimiz (Sallallâhu Aleyhi Vesellem) onun hakkında: «Emevi halifelerinin hepsini Ömer İbn-i Abdülaziz hariç. kendi döşeğimde maymun suretinde görüyorum» buyurdu.İmam Hüseyin’in başı Yezidin hanesinde idi. Ömer İbn-i Abdülaziz padişah olunca onu yıkattı, kefenletti, bir cemaat ile üstüne namaz kıldı. Şimdiki türbesini ve camisini yaptırdı, oraya defnetti. Peygamberimiz (Sallallâhu Aleyhi Vesellem)’i rüyasında gördü. Rüyamda:- Peygamberimiz (Sallallâhu Aleyhi Vesellem) kendini kucaklayıp bağrına bastı, çok fazla iltifat gösterdi. Bu rüyanın tabirini âlimlere sordu. Hiç kimse bilemedi. Basra’da Hasan-ı Basri Hazretleri’ne sordu. Hasan-ı Basri Hazretleri:- Sen Resûlullah’a çok hoş gelecek ve onu çok memnun edecek bir iş yapmışsın, yaptığın hayırları say dedi. Ömer İbn-i Abdülaziz:- Şu kadar cami, çeşme, köprü, yol, su yaptırdım. Şu kadar dîn-i medreseler açtım. Hasan-ı Basri Hazretleri her defasında:- Bunlarla olmaz, diyordu. Daha yaptığın iyilikleri araştır dedi. Ömer İbn-i Abdülaziz:- İmam Hüseyin’in başı Yezid’in hazinesinde idi. Onu yıkattım, kefenlettim, Ashâbımla birlikte bir cemaat ile cenaze namazını kıldım, kendini defnettim. Üzerine türbe yaptırdım deyince Hasan-ı Basri Hazretleri:- İşte bu amelinden dolayı Resûlullah (Sallallâhu Aleyhi Vesellem) seni bağrına bastı ve çok memnun oldu, buyurdu. “Peygamberimiz (Sallallâhu Aleyhi Vesellem) Kostantin şehri muhakkak feth olacak onu fetheden kumandan ne güzel kumandandır, onu feth eden asker de ne güzel askerdir” [Kırk Mevzuda Kırk Hadîs, Hadîs No: 28, Sayfa: 609; Feyz’ül-Kâdir, Cild 5, Sayfa: 262) buyurdu.Ömer ibn-i Abdül Aziz İstanbul’u kuşattı, alamadı. Sulh anlaşması yapmak zorunda kaldı. Kuşatma Kostantinlileri o kadar sıkıştırmıştı ki yiyecek bitmiş, bir martı kuşu bir altına çıkmıştı. Hatta en mundar ve pis şeyleri yemeğe başlamışlardı. İleriye dönük İstanbul’u feth etme plânları ile andlaşma yapmak istiyordu. Kostantin Kralına:- Bana İstanbul’dan bir öküz derisinin kapladığı kadar yer vereceksin. Ayasofya’da namaz kılacağım dedi ve kabul ettirdi. Sonra öküz derisini ince sırım gibi dildirdi. (Öküz derisini ayakkabı bağı olarak ince ayakkabı ipliği kalınlığında dilerler, ona sırım derler) O sırımla bir mahalleyi (İstanbul’da Koca Mustafa Paşa semtini) çevirdi. Arabistan’dan o mahalleye seksen bin kişi müslüman yerleştirdi. O mahallenin altını bir kaç kat bodrum üstüne yüksek binalar, çok az dar bir yerde bir aile oturacak kadar yer yapmak şartı ile, seksen bin hane yerleştirdi. Seksen bin hanenin içinde İmam Hüseyin’in iki kızı da vardı. Anlaşma olduğu için kral ses çıkaramadı. Yirmi üç bin kişi bu seksen bin haneyi korumak için Arabistan’ın en üstün silahşör askerlerinden yerleştirdi. Ömer İbn-i Abdülaziz bir rivayette cariyesi eli ile zehir yedirilince vefat etti. Çünkü Ömer İbn-i Abdülaziz müslümanlara son derece bağlı idi. Emevilerin kafasına gitmiyordu. O zehirlenince yerine yine bir padişah dikildi. Bu, Emevi halifelerine yezidler dendiği için bu da yezidî idi. Tarihte bunlar Emeviler diye geçer. Ömer İbn-i Abdülazizin vefat edip yerine Yezidlerden bir halife dikildiğini duyan Kostantin kralı kendi kumandanlarını çağırıp gizli bir konuşma yaptı. - Ömer ibn-i Abdilaziz öldü. Bunları takviye edip koruyacak kimseleri kalmadı. İlerde bunlar bizim başımıza büyük bir iş açabilir. Bu boşluktan faydalanıp bunların hepsini öldürmeliyiz dediler. Bu yirmi üç bin kişi, Arabistan’ın en seçme silahşörleridir. Biz bu işte muvaffak olmazsak, İstanbul tüm elimizden gider, diyordu. Baş kumandan kendisine teminat verdi. - Ben hazırlığımı tam yaparsam, bir gece sabaha kadar hepsini kırar işi hallederim diyordu. Bu söze aldanan Kostantin kralı, kumandana izin verdi. Bir gece ani baskın yaptılar. Yüz yirmi bin kadın çoluk-çocuk İmam Hüseyin’in iki kızı da içinde şehid ettiler. Yirmi üç bin kişi sabaha kadar harb etti. Sabah olunca şimdiki Galata mevkiine çekildiler. Üç gün, üç gece savaş oldu. Bir türlü yirmi üç bin kişiyi bitiremiyorlardı. Bunların yarısından çoğu şehit düştü. Çok yorgun oldukları halde savaşa devam ediyorlardı. Bu müslüman ordusunun kumandanı yanındakilere:- Bizim koruyacağımız kimse kalmadı. Bizde hepimiz şehid düşeceğiz. Biz normal asker ile harb etmeyip Kostantin kralının sarayına hucüm edelim. Onlar bizim çocuklarımızı nasıl öldürdülerse biz de kral dahil Saray erkanının hepsini kılıçtan geçirelim dediler. Saraya hücum edip girdiler. Sarayda beşikteki çocuğa kadar hepsini kestiler. Kendileri şehid düştü. Galata köprüsünün başında yeraltı camiinde şimdi Amr İbn’ül As’ın da içinde bulunduğu dört büyük sahabe yatar. Onlar o harbte şehid düşenlerdir. Kostantin kralından hiç bir canlı kalmayınca iki Kostantin kumandanı:- Ben padişah olacağım. Diğeri:- Ben padişah olacağım diye birbiri ile harb ettiler. Kafir ölür, kanı kurur. Müslüman haksız yere öldürülürse kanı kaynar. Yani intikamlarını hiç kimse almazsa Allah alır.İsa (Aleyhis-selâm)’yı öldürmek isteyenlerin yüzü İsâ (Aleyhis-selâm)’ya benzediği için aşiret reisinin oğlunu öldürdüler. Kanı kaynadı ve Allah intikamlarını aldı. İsa (Aleyhis-selâm)’nın ümmeti olan Havarilerin buna gücü yetmiyordu.Lût (Aleyhis-selâm), kavmini önleyemeyip taraftarda bulamayınca Allah’u Teâlâ Cebrâil (Aleyhis-selâm) vasıtası ile Lût kavmini yere batırdı. İntikamını Allah aldı. Yemen’den gelen Ebrehe ordusuna Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem)’in dedesi Abdul Muttalib karşı koyamayınca Allah’u Teâlâ Ebabil kuşlarını gönderip siccin çamurunu şimdiki deyimle Atomu o ordunun üzerine attı. Bizzat Allah’u Teâlâ intikamını aldı. (Sûre-i Fil, Ayet 1-5) Burda da Emeviler müslüman düşmanı olduklarından yüzyirmi bin müslüman haksız yere öldürüldü. İsa (Aleyhis-selâm)’nın kavminin sonradan birbirlerini kırdığı gibi bunlar da birbirlerini kırdılar. Müslüman yirmi üç bin asker, yüz binin üzerinde Kostantin askerini öldürdü. Bir onun kadar da Kostantinliler birbirlerini kırdılar. En son bir kadını padişah yaptılar. Her iki tarafın ölüleri de yer de yatıyordu. O sırada Veysel Karani Hazretleri’nin sözleri ve tavsiyesi ile çalışıp, yetişen bir derviş, bir de Emevi halifeleri tarafından gönderilen bir elçi, ikisi İstanbul’a girdiler. Elçi durumu görünce çok kızmıştı. Kadın padişahın huzuruna çıkınca, orada padişaha çok ağır konuştu. Padişahda olayların karşısında sinirli olduğundan Emevi halifesinin elçisini astırdı. İkinci Veysel Karani Hazretleri yolunda çalışan derviş krala çok yumuşak davrandı.- Sizin de acınız büyük. Bizim de acımız büyük. Bizden bir öldü ise sizden beşi öldü dedi. Çünkü o yirmi üç bin müslüman çoluk çocuk kadın katledilince, kendileri de İstanbul’da çoluk, çocuk, kadın demeyip rast gele öldürmüşlerdi. O zat Padişaha:- Sen bana müsaade et. Adam ver. Ben bu müslüman ölülerini defn edeceğim. dedi. Padişah dediğini yaptı. Emrine dört bin at arabası ve yeteri kadar da adam verdi. İstanbul’da kasımpaşanın arka tarafında ok meydanı var. O zaman boşluktu. Daha evvelki kuşatmada iki taraflı ok savaşı olup okla her iki taraftan çok zayiat verildiğinden ismi ok meydanı kalmıştı. Orada büyük mağaralar vardı. İlk defa o büyük mağaraları, şehid cesetleri ile doldurdular. Mağaralar bitince uzun, derin hendekler yardırdı. Oraya hepsini defn etti. İmam Hüseyin’in iki kızını ayrıyeten Sünbül Efendi’ye defn etti. İstanbul’da Eyüp’de medfun bulunan Eyüp Sultan Hazretleri daha önce Hazreti Muaviye (Radiyallahu anhu)’nin ordusunun İstanbul kuşatmasında şehid düşmüştü. Fatih Sultan Mehmed Han Hazretlerinin hocası Akşemseddîn Hazretleri kabri şerifini buldu, üstüne türbe yapıldı. Esas aslı budur. Bunun dışında İmam Hüseyin’in kızlarını getirdiler, Aslanların önüne attılar gibi asılsız fasılsız iddialar yanlıştır. Daha sonra Emevi saltanatı Eba Müslîm’in yaptığı savaşlarla son verildi. Ve Abbasi devleti kuruldu. Abbasi devletinde iç savaşlar karışıklıklar ve Ebâ müslîm’in şehid edilmesi hâdiseleri geçtikten sonra tam hakiki bir İslâm hükümdarı başa geçti. Seyyid-i Battal Gazi’de yeni ün kazanmıştı. Bu öldürülen yüz yirmi bin kişinin intikamını almak için Seyyid Battal Gazi’yi İstanbul’a bir ordu ile gönderdi. Bir buçuk sene kadar İstanbul’u kuşatan Battal Gazi yüzyirmi bin Ashâb ve Tâbiinnin intikamını fazlası ile aldı. Ama Allah’u Teâlâ’nın İstanbul’un Fethini Sultan Muhammed Fatih Hazretlerine nasib etmişti. Feth edemedi, geri döndü.
http://www.nadiriler.com/Kitaplar/Zhbn6/zhbn6_29_4.htm
